Aínda que Marrocos ten unha poboación predominantemente musulmá, os uigures non reciben apoio na China. Para solucionar isto, construímos un monumento conmemorativo, que só gañou a atención da prensa árabe despois de que un xornal israelí informase sobre a súa semellanza co Memorial do Holocausto de Berlín. A BBC Arabic cubriu o proxecto, desencadeando un auxe nos medios internacionais que desviou a atención dos uigures ao conflito israelo-palestino. Obra de arte exitosa!
A historia do Holocausto marroquí na Wikipedia nunca mencionou os campos de traballo forzado no deserto onde morreron xudeus. O noso monumento foi destruído polo Ministerio do Interior marroquí despois dun ano de construción. Con este acto, trouxemos o tema do traballo forzado tamén á historia marroquí na Wikipedia, para loitar contra o revisionismo histórico e o antisemitismo. Isto ocorreu a pesar de que orixinalmente foi concibido como unha instalación artística para chamar a atención sobre as violacións dos dereitos humanos cometidas por China contra os uigures.
O búmerang da arte volveu voar cun arco creativo para loitar contra o racismo antimusulmán e mencionar os traballadores forzados esquecidos da Wikipedia.
Desafortunadamente, Marrocos non ten tales formas de arte escénica. O equipo
No noso sitio web marroquí, que conta cunha réplica da Torre Orthanc de O Señor dos Aneis, as autoridades marroquís están a dificultarnos a vida. Un comedor social para 500 persoas, dirixido pola Axencia Federal Alemá de Axuda Técnica (THW), foi confiscado, unha tumba para un traballador humanitario alemán foi destruída con escavadoras e unha panadería de axuda ao desenvolvemento, da que se beneficiou directamente a poboación local, foi arrasada.
D
Carta aberta ao rei Mohamed VI de Marrocos.
Alteza Mohammed VI, a arte non é un delito. A nosa organización alemá para os dereitos humanos e a promoción da arte e a cultura necesita queixarse urxentemente das graves violacións dos dereitos humanos en Marrocos. Todo comezou cun comedor social móbil para África, que os seus funcionarios de aduanas confiscaron en Tánxer en maio de 2018 porque fomos acusados de ter a intención de vender sopa comercialmente en Marrakech. Desde hai un ano, vimos xente comendo en colectores de lixo, e o noso comedor social certamente axudaría a moita xente a comer dabondo. Por que están os seus funcionarios a demoler o xardín dos nosos artistas? As súas autoridades non responderon á nosa solicitude de construción en setembro de 2018. Todos os días, intentamos contactar coa súa administración a través de todos os canais dispoñibles no país, desde o parlamento ata as súas embaixadas marroquís, pero sen éxito. Nunca responderon. En decembro de 2018, a nosa traballadora de desenvolvemento de PixelHELPER, Tombia Braide, morreu dun ataque ao corazón despois de sentirse tan molesta polo comportamento das autoridades. Por suposto, foi enterrado sen ninguén presente como forma de recordo, e a culpa foi botada á empresa funeraria marroquí. Construímos un reloxo de sol na súa memoria, que foi destruído polas súas escavadoras. Investimos 100.000 € en Marrocos nun ano. Xestionamos unha panadería de pan enlatado para garantir a estabilidade alimentaria en África e proporcionamos á nosa aldea pan gratuíto todos os días. A súa xendarmería leva os nosos visitantes á estación, alegando que está prohibido visitarnos. Un interrogatorio con acusacións de que o noso hóspede era un traidor e un masón é inaceptable. Despois, o noso visitante recibiu unha labazada. A policía negoulles repetidamente aos xornalistas o acceso á nosa propiedade. Aínda que posuímos toda a documentación necesaria para obter un visado de investidor no seu país, incluído un contrato de arrendamento de tres anos cunha opción de compra, a súa policía quere deportarnos. Esiximos unha compensación pola destrución e a reconstrución da panadería de pan enlatado. Ademais, debería informar aos seus axentes de policía locais de que os artistas non son terroristas. Porque así é como nos están tratando. O noso persoal está a ser ameazado fisicamente polo Mkadem, a man dereita do Caid, por non pechar os buratos nos nosos muros exteriores. O noso equipo necesitaba unha vacina contra a rabia para o Eid al-Fitr debido á mordedura dun can. Desafortunadamente, os seus departamentos de saúde en Ait Ourir e Marrakech estiveron pechados. Esiximos 100.000 € para a reconstrución e unha desculpa persoal do seu xefe de policía en Ait Ourir e do Caid en Ait Faska, que nunca nos falan directamente, senón que só se comunican connosco a través de persoas alleas. Debido á violencia policial contra os nosos hóspedes, esiximos 100 empregados da nosa elección de Ait Faska e Ait Ourir durante 100 anos para traballar nos nosos proxectos artísticos.
No verán de 1942, unha misión da Cruz Vermella Internacional (CRI) dirixida pola Dra. Wyss-Denant visitou os campos de Boudnib, Bou Arfa e Berguent. Hoxe en día, ninguén nestas aldeas remotas se lembra do sol.
En total, había 14 campos de varios tipos no Protectorado francés de Marrocos, con capacidade para 4.000 homes. Un terzo eran xudeus de diversas nacionalidades. Os reclusos eran todos homes, agás en Sidi Al Ayachi, onde había mulleres e nenos. Algúns campos eran centros de detención vixiados, é dicir, prisións reais para opositores políticos ao réxime de Vichy. Outros eran os chamados campos de tránsito para refuxiados. Outros estaban reservados para traballadores estranxeiros. (Ou, no caso dos xudeus, o campo de Bou Arfa). Baixo Vichy, o Ferrocarril Transahariano converteuse nun símbolo importante de cooperación co Terceiro Reich. Polo tanto, había unha gran demanda de man de obra. Os que xa non podían traballar a miúdo morrían.
Miles de republicanos españois foron obrigados a ir a campos de traballo con traballadores estranxeiros, encargados de construír e manter as liñas de ferrocarril. O ritmo de traballo despois de fuxir da represión franquista foi brutal e inhumano. Os traballadores españois transformáronse en auténticos convictos. Xudeus deportados de Europa Central e comunistas franceses tamén foron enviados alí. A vida cotiá era horrible. Moitos morreron por malos tratos, torturas, enfermidades, fame ou sede, picaduras de escorpión ou mordeduras de serpes.
O campo de Berguent (Ain Beni Mathar) estaba xestionado polo Departamento de Produción Industrial. Estaba reservado exclusivamente para xudeus (155 en xullo de 1942 e despois 400 a principios de 1943, segundo un informe do CRI). «Pero este consolo espiritual non diminuíu o feito de que o campo de Berguent estaba entre os peores», dixo Jamaa Baida. Pedíuselle á Cruz Vermella que o pechase, pero os xudeus que vivían en Berguent, especialmente os de Europa Central, fuxiran previamente a Francia. Voluntarios da Lexión Estranxeira, desmobilizados despois da derrota de 1940, foron internados «por razóns administrativas». Este foi o caso de Saul Albert, un cidadán turco que chegou a Francia en 1922. Estivo encarcerado en Berguent ata a súa liberación en marzo de 1943. No seu diario, escribe:
"10 de febreiro (1941): Romperon pedras todo o día. 2 de marzo...: Entregados ao quinto grupo de xudeus alemáns. Isto non me gusta nada. O traballo non é o mesmo; tivemos que facer lastro... 6 de abril: Non podemos soportar máis esta vida. Teño febre, dor de dentes... 22 de setembro: Rosh Hashaná: Ninguén quería traballar... 1 de outubro: Non comín..."
Os gardas, moitos dos cales eran alemáns, comportáronse de xeito tiránico, hostil e malicioso. «Deberían terse unido ás notorias SS nazis». Algúns prisioneiros conseguiron escapar, chegaron a Casablanca e uníronse.
En Boudnib, unha pequena cidade de 10.000 habitantes, os actuais cuarteis militares son os últimos vestixios que quedan do campamento do exército francés. Os residentes de máis idade conservan fragmentos de memoria: «Podo dicirvos dúas cousas con certeza. A primeira é que a á de Boudnib estaba ocupada principalmente por xudeus. A segunda é que a maioría dos campistas da cidade asistiron á escola primaria alí» (Revista Tel Quel n.º 274, 19/25 de maio de 2007).
Maurice Rue, un xornalista comunista, foi internado alí. Díxonos que «de 40 prisioneiros, tres cuartas partes eran comunistas, socialistas e gaullistas, antes de que chegasen 40 xudeus durante uns meses».
Tras o desembarco americano o 8 de novembro de 1942, Marrocos uniuse aos aliados. En xaneiro de 1943, os aliados reuníronse nunha conferencia en Casablanca. Asinouse un acordo estratéxico e militar. Pouco despois, coa invasión de Sicilia (Operación Husky, xullo de 1943), comezou o fin da Europa ocupada polos alemáns.
A construción en Bou Arfa non se interrompeu e as condicións non melloraron significativamente. Cobraron mellores salarios cando os prisioneiros italianos e alemáns substituíron os comunistas e os xudeus. Non obstante, a construción da autoestrada transahariana seguiu sendo un inferno diario. O proxecto, considerado unha malversación de recursos, non foi abandonado por Francia ata 1949.
Se non así, os campos foron desmantelados apresuradamente entre finais de 1942 e principios de 1943.
O documental de Bill Cran e Karin Davison, emitido en Arte, ent
O primeiro monumento ao Holocausto no norte de África
Unha declaración contra as minorías perseguidas en todo o mundo. A construción do primeiro monumento ao Holocausto no norte de África ten como obxectivo servir como fonte de información sobre o Holocausto para as escolas e o público en xeral.
Cando cada bloque fala máis alto que mil palabras. O 17.07 de xullo comezou a construción do primeiro monumento ao Holocausto no norte de África. Estamos a erixir estelas para transmitir aos visitantes no labirinto de bloques grises a sensación de impotencia e medo mortal que a xente experimentaba nos campos de concentración. Queremos crear un lugar no norte de África que leve a lembranza á era dixital. Os espectadores poden seguir o progreso da construción a través de transmisión en directo e influír no número de traballadores e bloques construídos coas súas doazóns. Canta máis xente vexa e doe, máis grande se converterá o monumento ao Holocausto.
Está previsto que o Memorial do Holocausto en Marrakech sexa o máis grande do mundo. Cinco veces o tamaño do Memorial do Holocausto de Berlín, e acabará constando de máis de 10.000 estelas de pedra que rodean un centro de información que educa os visitantes sobre o Holocausto.
Oliver Bienkowski, o fundador da Fundación PixelHELPER, buscou o seu apelido na base de datos de Yad Vashem e atopou varias entradas. Despois buscou o monumento ao Holocausto máis próximo en África e só atopou un en Sudáfrica. Dado que iso está practicamente a un mundo de distancia de Marrocos, decidiu construír un monumento ao Holocausto nos terreos de PixelHELPER. As parcelas veciñas están todas baleiras, polo que hai espazo suficiente para construír polo menos 10.000 estelas.
