Gedwongen werkkamp Bou Arfa Een holocaustmonument in Marokko

Sloop door 2 bulldozers door de Marokkaanse staat. De obelisk was een zonnewijzer en had niets te maken met het Uygur-monument.

Hoewel een meerderheid van de moslimbevolking in Marokko woont, worden de Oeigoeren niet ondersteund in China. We hebben hiervoor een gedenkteken gebouwd, dat pas door de Arabische pers werd opgemerkt nadat een krant in Israël een soortgelijke vorm rapporteerde als het gedenkteken voor de Holocaust in Berlijn. BBC Arabic rapporteerde over het project. Dit leidde tot een boemerang in de internationale pers waarin de berichtgeving niet langer gericht was op de Oeigoeren maar op het conflict tussen Israël en Palestina. Kunstwerk geslaagd!

Het Marokkaanse Holocaust-verhaal op Wikipedia noemde nooit de dwangarbeidskampen in de woestijn waar joden stierven. Ons monument werd verwoest door het Marokkaanse ministerie van Binnenlandse Zaken na een jaar van constructie. We hebben ook het onderwerp dwangarbeid in de geschiedenis van Marokko gebracht op Wikipedia om te vechten tegen historische vervalsing en antisemitisme. Ook al was het vanaf het begin een kunstinstallatie om de Uyghurs te wijzen op mensenrechtenschendingen door China.

De boemerang van kunst vloog opnieuw een creatieve boog om anti-moslim racisme te bestrijden en om de vergeten dwangarbeiders binnen Wikipedia te noemen.

Helaas kent Marokko dergelijke vormen van actiekunst niet. Het team
Op onze Marokkaanse site, met de replica van de Orthanc-toren van Lord of the Rings, maken de Marokkaanse autoriteiten het leven moeilijk. Een soepkeuken voor 500 mensen uit de Duitse THW werd in beslag genomen, een graf voor een Duitse ontwikkelingswerker met bulldozers werd vernietigd en een ontwikkelingshulpbakkerij, waarvan de bevolking direct profiteerde, werd met de grond gelijkgemaakt.

D

In de gedwongen werkkampen in Marokko stierven duizenden mensen aan het werk op de Sahara-spoorlijn. Als gevolg hiervan heeft Marokko ook een Holocaust-verhaal. Ze noemen Bouarfa de Auschwitz van de woestijn

Open brief aan koning Mohammed 6 van Marokko.

Geachte Hoogheid Mohammed VI, Kunst is geen misdaad. Onze Duitse organisatie voor mensenrechten en de promotie van kunst en cultuur moet u dringend klagen over ernstige mensenrechtenschendingen in Marokko. Het begon allemaal met een mobiele soepkeuken voor Afrika, die sinds mei 2018 in Tanger door de douane in beslag is genomen, omdat we geacht worden commerciële soepen in Marrakech te verkopen. Sinds een jaar zien we mensen uit vuilnisbakken eten, en onze soepkeuken zou zeker sommige mensen hebben geholpen vol te raken. Waarom slopen uw ambtenaren onze kunstenaarstuin af? Op de bouwaanvraag in september 2018 werd niet gereageerd door uw autoriteiten. Elke dag probeerden we via uw Marokkaanse ambassades in contact te komen met uw administratie via alle kanalen van het land, wat niet werkte. Ze hebben nooit geantwoord. In december 2018 stierf onze PixelHELPER ontwikkelingswerker Tombia Braide omdat hij zo van streek was door het gedrag van de autoriteiten dat hij stierf aan een hartaanval. Natuurlijk werd hij begraven als een memorandum zonder dat er iemand aanwezig was en de schuld werd verplaatst naar de Marokkaanse Undertaker. We hebben een zonnewijzer gebouwd ter nagedachtenis aan Hem, deze werd vernietigd door hun bulldozers. We hebben 100.000 € binnen een jaar geïnvesteerd. Heeft een broodbakkerij in blik geëxploiteerd om voedselstabiliteit in Afrika te bieden en heeft ons dorp dagelijks voorzien van gratis brood. Uw gendarmerie neemt bezoekers van ons mee naar het gebied op grond van het feit dat het verboden is om ons te bezoeken. Een verhoor met beschuldigingen dat onze gast een verrader zou zijn en Vrijmetselaar is ondraaglijk. Daarna waren er klappen voor onze bezoeker. Journalisten werden herhaaldelijk het bezoek van ons eigendom door de politie ontzegd. Hoewel we over alle benodigde documenten beschikken om in uw land een visum voor investeerders te verkrijgen, inclusief 3 jaar lease met koopoptie, wil uw politie ons hard onder druk zetten. We eisen de reparatie van de vernietiging en de reconstructie van de bakkerij in blikbrood. U moet ook uw lokale politie informeren dat de artiesten geen terroristen zijn. Omdat we zo worden behandeld. Onze medewerkers worden bedreigd door de Mkadem, de linkerhand van de Caid, fysiek niet in staat om de gaten in onze buitenmuren te sluiten. Voor suikerfestival zou ons team een ​​hondsdolheidspuit nodig hebben vanwege een hondenbeet. Helaas was haar gezondheidsafdeling gesloten in Ait Ourir en Marrakech. We vragen 100.000 Euro voor de wederopbouw en een persoonlijke verontschuldiging van uw politiechef in Ait Ourir en de Caid in Ait Faska. Ze praten nooit met ons, maar communiceren alleen met omstanders. Vanwege het politiegeweld tegen onze gast, hebben we 100-medewerkers van onze keuze voor 100 jaar van Ait Faska & Ait Ourir nodig om aan onze kunstprojecten te werken.

Het vergeten dwangarbeiderskamp in Marokko. Veel Joden stierven hier.

In de zomer bezocht 1942 een Dr. Wyss-Denant International Red Cross Mission (IRC) leidde de kampen Boudnib, Bou Arfa en Berguent. Tegenwoordig herinnert niemand zich de zon in deze afgelegen dorpen.
Zwarte steles vormen het Holocaust-monument in één eenheid. Bezoekers dwalen hier doorheen
Simulatie van het grootste holocaustmonument ter wereld
Uiterlijk vóór de vernietiging. Bouw 1 jaar met 10 Marokkanen.
Ook werd een muurschildering van Walter Lübecke vernietigd en overschilderd. De EU-vlag is op de grond gebroken.

In totaal waren er in het Franse protectoraat Marokko 14-lagers van verschillende soorten met 4.000-man. Een derde waren Joden van verschillende nationaliteiten. De gevangenen waren allemaal mannen, behalve in Sidi Al Ayachi, waar vrouwen en kinderen waren. Sommige kampen waren bewaakte detentiecentra, dat wil zeggen echte gevangenissen voor politieke tegenstanders van het Vichy-regime. Anderen waren zogenaamde doorgangskampen voor vluchtelingen. Weer anderen waren gereserveerd voor buitenlandse werknemers. Of joden in het Bou Arfa-kamp onder Vichy, de Trans-Sahab-spoorweg werd een belangrijk symbool van samenwerking met het Derde Rijk. Daarom was er een grote behoefte aan mankracht. Wie kon er niet veel meer dood rond werken.

Duizenden Spaanse republikeinen werden verantwoordelijk in groepen buitenlandse arbeiders voor de aanleg en het onderhoud van de treinsporen. Het tempo van het werk na het ontvluchten van Franco's repressies was wreed en onmenselijk en Spaanse arbeiders werden echte veroordeelden. Uit Midden-Europa gedeporteerde joden en Franse communisten werden daarheen overgebracht. Het dagelijkse leven daar was verschrikkelijk. Velen stierven aan misbruik, marteling, ziekte, honger of dorst, schorpioensteken of slangenbeten.

Het Berguent-kamp (Ain Beni Mathar) werd beheerd door het ministerie van industriële productie. Het was exclusief gereserveerd voor Joden (155 in juli 1942 en vervolgens 400 vanaf 1943 volgens CRI-rapport). "Maar deze spirituele troost heeft niet afgedaan aan het feit dat het Bergue-kamp een van de ergste was", zei Jamaa Baida. Het Rode Kruis werd gevraagd te sluiten, de Joden die in Berguedu woonden, vooral uit Midden-Europa, waren eerder naar Frankrijk gevlucht. Buitenlandse legioenvrijwilligers die na de nederlaag van 1940 werden gedemobiliseerd en vervolgens om "administratieve redenen" werden geïnterneerd. Dit was het geval met Saul Albert, een Turkse burger die met 1922 naar Frankrijk kwam. Hij werd vastgehouden in Bergua tot zijn vrijlating in maart 1943. In zijn dagboek schrijft hij:

"10. Februari (1941): de hele dag stenen gebroken. 2. Maart ...: Overdracht aan de vijfde groep met Duitse Joden. Dat vind ik helemaal niet leuk. Het werk is niet hetzelfde; We moesten dumpen ... 6. April: We kunnen dit leven niet langer uitstaan. Ik heb koorts, kiespijn ... 22. September: Rosh Hashanah: Niemand wilde werken ... 1. Oktober: niet gegeten ... "

De bewakers, van wie velen Duitsers waren, gedroegen zich tiranniek, vijandig en kwaadaardig. "Ze hadden zich bij de beruchte NS-SS moeten voegen." Sommige gevangenen ontsnapten, bereikten Casablanca en bundelden hun krachten.

In Boudnib, een klein stadje met 10.000-inwoners, zijn de huidige militaire kazerne de laatste getuigen van het Franse legerkamp. Oudere bewoners bewaren herinneringsfragmenten: "Ik kan je twee dingen met zekerheid vertellen. De eerste is het Boudnib-traktaat, dat voornamelijk uit joden bestaat. De tweede is dat de meeste kampeerders van de stad les kregen op de lagere school. "(Tel Quel Magazine nr. 274 van 19./25, mei 2007).

Maurice Rue, een communistische journalist, werd daar geïnterneerd. Hij vertelde ons dat "van 40-gevangenen driekwart communisten, socialisten en gaullisten waren voordat 40-joden een paar maanden arriveerden".

Na de Amerikaanse landing op de 8. November 1942 trad toe tot Marokko aan de zijde van de geallieerden. In januari 1943 kwamen de geallieerden bijeen op een conferentie in Casablanca. Een strategisch en militair akkoord werd ondertekend. Kort daarna begint met de invasie van Sicilië (operatie Husky, juli 1943) het einde van Europa bezet door Duitsland.

De bouw in Bou Arfa werd niet onderbroken en de omstandigheden veranderden niet significant ten goede. Ze werden beter betaald dan de Italiaanse en Duitse gevangenen de communisten en joden vervingen. De bouw van de Trans-Sahara blijft echter een dagelijkse hel. Het project, dat werd aangemerkt als verduisterd, werd alleen door 1949 verlaten door Frankrijk.

Anders werden de lagers haastig gedemonteerd tussen het einde van 1942 en het begin van 1943.

De documentaire van Bill Cran en Karin Davison, uitgezonden op Arte, ent

Het eerste Holocaust-monument in Noord-Afrika

Een teken tegen vervolgde minderheden wereldwijd. De bouw van het eerste Holocaust Memorial in Noord-Afrika is bedoeld als informatiebron voor de Holocaust voor scholen en het grote publiek.

Als elk blok meer dan duizend woorden zegt. De bouw van het eerste Holocaust-monument in Noord-Afrika begon bij de 17.07. We hebben steles opgezet om bezoekers in het labyrint van grijze blokken het gevoel van hulpeloosheid en angst te geven dat mensen toen in concentratiekampen hadden. We willen een plek in Noord-Afrika creëren die herinneringen aan het digitale tijdperk brengt. Met een livestream zijn de toeschouwers aanwezig op de bouwplaats en kunnen uw donaties gebruiken om het aantal te bouwen arbeiders en blokken te beïnvloeden. Hoe meer mensen kijken en doneren, hoe groter het Holocaust Memorial wordt.

Het Holocaust Memorial in Marrakech is naar verluidt het grootste ter wereld. 5 maal de grootte van het Holocaustmonument van Berlijn staat later op een 10.000 stenen steles rond een informatiecentrum dat bezoekers voorlicht over de Holocaust.

De oprichter van de PixelHELPER Foundation, Oliver Bienkowski, zocht naar zijn achternaam in de database van Yad Vashem en vond enkele vermeldingen, vervolgens keek hij waar het volgende Holocaust Memorial in Afrika is en vond er slechts één in Zuid-Afrika. Omdat het een halve wereldreis vanuit Marokko is, besloot hij een Holocaust-monument te bouwen op de PixelHELPER-site. De aangrenzende eigenschappen zijn allemaal leeg, dus er is ruimte om minstens 10.000 steles te bouwen.

???????????? Onze non-profit `t doen zonder uw soort donaties ???? In de naam van tolerantie, shoulderstand we claimsoft het recht niet te intolerantie tolereren ??????? ?????????