crowdfunding

Hoewel Marokko een overwegend islamitische bevolking heeft, krijgen de Oeigoeren geen steun in China. Om dit aan te pakken, hebben we een monument gebouwd, dat pas aandacht kreeg van de Arabische pers nadat een Israëlische krant berichtte over de gelijkenis met het Holocaustmonument in Berlijn. BBC Arabic besteedde aandacht aan het project, wat leidde tot een internationale mediahype die de focus verlegde van de Oeigoeren naar het Israëlisch-Palestijnse conflict. Een geslaagd kunstwerk!  

De Marokkaanse Holocaustgeschiedenis op Wikipedia vermeldt nooit de dwangarbeidskampen in de woestijn waar Joden omkwamen. Ons monument werd na een jaar bouwen door het Marokkaanse Ministerie van Binnenlandse Zaken vernield. Met deze actie brachten we de kwestie van dwangarbeid ook onder de aandacht in de Marokkaanse geschiedenis op Wikipedia, om zo historische revisionisme en antisemitisme te bestrijden. Dit gebeurde ondanks het feit dat het oorspronkelijk bedoeld was als een kunstinstallatie om de aandacht te vestigen op de mensenrechtenschendingen die China tegen de Oeigoeren begaat. 

De kunst heeft zich opnieuw als een boemerang verspreid en een creatieve boog geslagen om anti-islamitisch racisme te bestrijden en de vergeten dwangarbeiders in Wikipedia onder de aandacht te brengen.

Helaas kent Marokko geen dergelijke vormen van podiumkunst. Het team
Op onze locatie in Marokko, waar een replica van de Toren van Orthanc uit Lord of the Rings staat, maken de Marokkaanse autoriteiten het ons erg moeilijk. Een gaarkeuken voor 500 mensen, gerund door het Duitse federale agentschap voor technische hulpverlening (THW), is in beslag genomen, het graf van een Duitse hulpverlener is met bulldozers vernield en een bakkerij die ontwikkelingshulp bood en waarvan de lokale bevolking direct profiteerde, is met de grond gelijk gemaakt. 

D

Open brief aan Koning Mohammed VI van Marokko.

Uwe Hoogheid Mohammed VI, kunst is geen misdaad. Onze Duitse organisatie voor mensenrechten en de bevordering van kunst en cultuur moet u dringend informeren over ernstige mensenrechtenschendingen in Marokko. Het begon allemaal met een mobiele gaarkeuken voor Afrika, die uw douanebeambten in mei 2018 in Tanger in beslag namen omdat we ervan werden beschuldigd soep commercieel te willen verkopen in Marrakech. Al een jaar lang zien we mensen uit vuilnisbakken eten, terwijl onze gaarkeuken zeker veel mensen had kunnen helpen aan voldoende voedsel. Waarom slopen uw ambtenaren onze kunstenaarstuin? Uw autoriteiten hebben in september 2018 niet gereageerd op onze bouwvergunningsaanvraag. We hebben dagelijks geprobeerd contact op te nemen met uw administratie via alle beschikbare kanalen in het land, van het parlement tot uw Marokkaanse ambassades, maar zonder succes. U heeft nooit gereageerd. In december 2018 overleed onze PixelHELPER-medewerker, Tombia Braide, aan een hartaanval nadat hij zo overstuur was geraakt door het gedrag van de autoriteiten. Hij werd uiteraard zonder iemand begraven als een vorm van herdenking, en de schuld werd in de schoenen geschoven van de Marokkaanse begrafenisondernemer. We bouwden een zonnewijzer ter nagedachtenis aan hem, die door hun bulldozers werd vernield. We investeerden binnen een jaar €100.000 in Marokko. We hadden een bakkerij voor ingeblikt brood om de voedselzekerheid in Afrika te garanderen en voorzagen ons dorp dagelijks van gratis brood. Uw gendarmerie neemt onze bezoekers mee naar het bureau, bewerend dat het hen verboden is ons te bezoeken. Een verhoor met beschuldigingen dat onze gast een verrader en een vrijmetselaar was, is onaanvaardbaar. Nadien werd onze bezoeker geslagen. Journalisten is herhaaldelijk de toegang tot ons terrein door de politie ontzegd. Hoewel we over alle benodigde documenten beschikken om een ​​investeerdersvisum in uw land te verkrijgen, inclusief een huurcontract van drie jaar met een koopoptie, wil uw politie ons het land uitzetten. We eisen een schadevergoeding voor de vernieling en de wederopbouw van de bakkerij voor ingeblikt brood. Bovendien moet u uw lokale politieagenten laten weten dat kunstenaars geen terroristen zijn. Want zo worden wij behandeld. Onze medewerkers worden fysiek bedreigd door de Mkadem, de rechterhand van de Caid, omdat ze de gaten in onze buitenmuren niet dichtmaken. Ons team had een rabiësvaccinatie nodig voor Eid al-Fitr vanwege een hondenbeet. Helaas waren de gezondheidsdiensten in Ait Ourir en Marrakech gesloten. We eisen € 100.000 voor de wederopbouw en een persoonlijke verontschuldiging van de politiechef in Ait Ourir en de Caid in Ait Faska, die nooit rechtstreeks met ons spreken, maar alleen via onbetrokken partijen met ons communiceren. Vanwege het politiegeweld tegen onze gasten eisen we dat 100 werknemers naar onze keuze uit Ait Faska en Ait Ourir voor 100 jaar aan onze kunstprojecten werken.

In totaal waren er 14 kampen van verschillende typen in het Franse protectoraat Marokko, waar 4.000 mannen werden vastgehouden. Een derde daarvan bestond uit Joden van diverse nationaliteiten. De gevangenen waren allemaal mannen, behalve in Sidi Al Ayachi, waar vrouwen en kinderen waren ondergebracht. Sommige kampen waren bewaakte detentiecentra, oftewel feitelijke gevangenissen voor politieke tegenstanders van het Vichy-regime. Andere waren zogenaamde doorvoerkampen voor vluchtelingen. Weer andere waren bestemd voor buitenlandse arbeiders. (Of, in het geval van Joden, het kamp Bou Arfa.) Onder Vichy werd de Trans-Sahara-spoorlijn een belangrijk symbool van samenwerking met het Derde Rijk. Daardoor was er een grote vraag naar arbeidskrachten. Degenen die niet meer konden werken, stierven vaak.

Duizenden Spaanse Republikeinen werden samen met buitenlandse arbeiders naar werkkampen gestuurd, waar ze de taak kregen om de spoorlijnen aan te leggen en te onderhouden. Het werktempo na de vlucht voor Franco's repressie was bruut en onmenselijk. De Spaanse arbeiders werden in feite veroordeelden. Ook Joden die uit Centraal-Europa waren gedeporteerd en Franse communisten werden erheen gestuurd. Het dagelijks leven was afschuwelijk. Velen stierven door mishandeling, marteling, ziekte, honger of dorst, schorpioenbeten of slangenbeten.

Het concentratiekamp Berguent (Ain Beni Mathar) werd beheerd door het Ministerie van Industriële Productie. Het was uitsluitend bestemd voor Joden (155 in juli 1942 en vervolgens 400 begin 1943, volgens een rapport van het Rode Kruis). "Maar deze spirituele troost deed niets af aan het feit dat het kamp Berguent tot de ergste behoorde", aldus Jamaa Baida. Het Rode Kruis werd gevraagd het kamp te sluiten, maar de Joden die in Berguent woonden, met name die uit Centraal-Europa, waren al eerder naar Frankrijk gevlucht. Vrijwilligers van het Franse Vreemdelingenlegioen, gedemobiliseerd na de nederlaag van 1940, werden vervolgens geïnterneerd "om administratieve redenen". Dit was het geval met Saul Albert, een Turkse burger die in 1922 naar Frankrijk was gekomen. Hij zat gevangen in Berguent tot zijn vrijlating in maart 1943. In zijn dagboek schrijft hij:

"10 februari (1941): De hele dag stenen gebroken. 2 maart...: Overgedragen aan de vijfde groep Duitse Joden. Dit bevalt me ​​helemaal niet. Het werk is niet hetzelfde; we moesten ballast maken... 6 april: We kunnen dit leven niet langer verdragen. Ik heb koorts, kiespijn... 22 september: Rosj Hasjana: Niemand wilde werken... 1 oktober: Niet gegeten..."

De bewakers, van wie velen Duits waren, gedroegen zich tiranniek, vijandig en kwaadaardig. "Ze hadden zich bij de beruchte nazi-SS moeten aansluiten." Sommige gevangenen wisten te ontsnappen, bereikten Casablanca en vormden daar een groep.

In Boudnib, een klein stadje met 10.000 inwoners, vormen de huidige militaire kazernes de laatste overblijfselen van het Franse legerkamp. Oudere inwoners bewaren flarden van herinneringen: "Ik kan je twee dingen met zekerheid zeggen. Ten eerste werd de vleugel van Boudnib voornamelijk bewoond door Joden. Ten tweede gingen de meeste kampbewoners van het stadje daar naar de basisschool" (Tel Quel Magazine nr. 274, 19/25 mei 2007).

Maurice Rue, een communistische journalist, zat daar gevangen. Hij vertelde ons dat "van de 40 gevangenen driekwart communisten, socialisten en gaullisten waren, voordat er voor een paar maanden 40 Joden arriveerden."

Na de Amerikaanse landingen op 8 november 1942 sloot Marokko zich aan bij de geallieerden. In januari 1943 kwamen de geallieerden bijeen op een conferentie in Casablanca. Er werd een strategisch en militair akkoord getekend. Kort daarna, met de invasie van Sicilië (Operatie Husky, juli 1943), begon het einde van het door Duitsland bezette Europa.

De bouwwerkzaamheden in Bou Arfa werden niet onderbroken en de omstandigheden verbeterden niet significant. De arbeiders werden beter betaald toen Italiaanse en Duitse gevangenen de communisten en Joden vervingen. De aanleg van de Trans-Saharaanse snelweg bleef echter een dagelijkse hel. Het project, dat als een misbruik van middelen werd beschouwd, werd pas in 1949 door Frankrijk opgegeven.

Anders werden de kampen tussen eind 1942 en begin 1943 in allerijl ontmanteld.

De documentaire van Bill Cran en Karin Davison, uitgezonden op Arte, ent

Het eerste Holocaustmonument in Noord-Afrika. 

Een statement tegen vervolgde minderheden wereldwijd. De bouw van het eerste Holocaustmonument in Noord-Afrika is bedoeld als informatiebron over de Holocaust voor scholen en het grote publiek.

Wanneer elk blok meer zegt dan duizend woorden. Op 17.07 juli begon de bouw van het eerste Holocaustmonument in Noord-Afrika. We plaatsen stèles om bezoekers in het labyrint van grijze blokken het gevoel van hulpeloosheid en doodsangst over te brengen dat mensen in concentratiekampen ervoeren. We willen een plek in Noord-Afrika creëren die de herinnering levend houdt in het digitale tijdperk. Kijkers kunnen de bouw via een livestream volgen en met hun donaties invloed uitoefenen op het aantal arbeiders en gebouwde blokken. Hoe meer mensen kijken en doneren, hoe groter het Holocaustmonument zal worden.

Het Holocaustmonument in Marrakech moet het grootste ter wereld worden. Het zal vijf keer zo groot zijn als het Holocaustmonument in Berlijn en uiteindelijk bestaan ​​uit meer dan 10.000 stenen stèles rondom een ​​informatiecentrum dat bezoekers voorlicht over de Holocaust.

Oliver Bienkowski, de oprichter van de PixelHELPER Foundation, zocht in de Yad Vashem-database naar zijn achternaam en vond verschillende vermeldingen. Vervolgens zocht hij naar het dichtstbijzijnde Holocaustmonument in Afrika en vond er slechts één in Zuid-Afrika. Omdat dat praktisch een wereld van verschil is met Marokko, besloot hij een Holocaustmonument te bouwen op het terrein van PixelHELPER. De aangrenzende percelen zijn allemaal leeg, dus er is genoeg ruimte voor minstens 10.000 gedenkstenen.